Pod mat 1618 Holenderska Kompania Wschodnioindyjska (hol. Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC)) powierzyła Fryderykowi de Houtmanowi komenda kolejnej wyprawy do Indii Wschodnich, wewnątrz której uczestniczyło 11 statków.
Flota rozproszyła się przedtem osiągnięciem Przylądka Dobrej Nadziei – dwójka statki Dordrecht (kapitan: Fryderyk de Houtman) plus Amsterdam (kapitan: Jakub d’Edel) popłynęły do wnętrza dalszą drogę na Jawę razem.
8 czerwca 1619, w środku drodze do Batawii[4], załogi ujrzały stok Australii na wysokości 32° 20’S. Jednak zła pogoda uniemożliwiła śmierć na ląd. De Houtman był przekonany, że to odsetek wybrzeża odkrytego dwójka lata najpierw wskroś Hartoga[5], jakkolwiek ziemie te leżały o 10° stopni później na południe. Członkowie tej wyprawy jak pierwsi Europejczycy opisali ziemię na środek dnia odkąd ujścia Rzeki Łabędziej (ang. Swan River), pierścień Perth, którą nazwali d’Edelsland.
Następnie wyprawa udała się w przyszłości na północ, gdzie na wysokości 28° 46’S odkryto liczne wyspy także rafy, które nazwano od tego czasu Houtman Abrolhos[6].